تلسکوپ جیمز وب رکورد سردترین سیاره فراخورشیدی را با رصد WD ۱۸۵۶+۵۳۴ b شکست, تلسکوپ فضایی جیمز وب با دقت بیسابقه، سیاره WD ۱۸۵۶+۵۳۴ b را به عنوان سردترین سیاره فراخورشیدی شناخته شده تا کنون شناسایی کرده است. این جرم آسمانی که دور ستارهای مرده (کوتوله سفید) میچرخد، در بخشی شگفتانگیز و غیرمنتظره از منظومه خود قرار دارد.
جزئیات رصد سیاره WD ۱۸۵۶+۵۳۴ b توسط وب بر اساس گزارش سایت، این کشف میتواند گذرگاهی جدید برای بررسی اتمسفر سیارات غولپیکر گازی پیش روی محققان بگشاید. سیاره WD ۱۸۵۶+۵۳۴ b با ابعادی مشابه مشتری، در فاصله حدود ۸۰ سال نوری از زمین قرار دارد و به سرعت در دورهای تنها یک روز و نیم، دور کوتوله سفید والد خود میچرخد.
این کوتوله سفید، ماندهای فشرده و کوچک از ستارهای شبیه خورشید است که پس از عبور از فاز غول سرخ، ž خود را در حالت متراکم ادامه میدهد.
دکتر مری آن لیمبک، اخترشناس دانشگاه میشیگان و سرپرست تیم تحقیق، در خصوص این کشف بیان کرد ما همه کمی متعجب و شاد شدیم وقتی متوجه شدیم که این جرم واقعاً سیاره است، سیارهای با دمای بسیار پایین. این سیاره برای اولین بار در سال ۲۰۲۰ کشف شده بود، اما دادههای محدود تلسکوپ اسپیتزر باعث میشد تا محققان نتوانند با قطعیت بگویند که این جرم سیاره است یا کوتوله قهوهای (جرمی میانی بین ستاره و سیاره).
ابزارهای پیشرفته و دادههای دقیقتر تلسکوپ جیمز وب، امکان سنجش مستقیم نور، جرم و دما را فراهم آورد و ماهیت سیارهای و فوقالعاده سرد آن را تایید کرد. بقا در منطقه ممنوعه اطراف کوتوله سفید موقعیت مداری این سیاره نیز حیرت دانشمندان را برانگیخته است. WD ۱۸۵۶+۵۳۴ b در منطقۀ شناخته شده به منطقه ممنوعه قرار گرفته است؛ منطقهای آنقدر نزدیک به ستاره مادر که طبق نظریههای رایج، سیارات باید در حین مراحل مرگ ستاره تخریب شوند.
دکتر لیمبک توضیح میدهد این شواهد قانعکننده نشان میدهد که سیارات نه تنها میتوانند مرگ خشن ستاره خود را پشت سر بگذارند، بلکه حتی میتوانند به مدارهایی مهاجرت کنند که پیش از این انتظار نمیرفتیم در آنها میتوانند زنده بمانند. این کشف میتواند مدلهای علمی موجود درباره فرگشت سیارات را بازنگری کند و احتمالاً نشان دهد که چنین مهاجرتهایی کلید حضور سیارات در نواحی قابلزیست اطراف کوتولههای سفید است؛ شرایطی که شاید زمینهساز ظهور حیات نیز باشد.
رصد این سیاره نقطه عطفی در درک ما از بقای منظومههای سیاراتی پس از مرگ ستارههایشان محسوب میشود که افقهای تازهای در جستجوی حیات فراتر از زمین گشوده است.
