نتایج یک مطالعه طویل‌زمان تازه مشخص می کند که توانایی جسمانی انسان در نزدیک به ۳۵ سالگی به اوج خود می‌رسد و بعد از آن، به‌صورت تدریجی اما مدام کم شدن می‌کند. پژوهشگران پافشاری می‌کنند که حتی اغاز فعالیت بدنی در سنین بالاتر نیز می‌تواند تأثیر مثبتی بر سلامت کلی بدن داشته باشد.

در این مطالعه تازه که توسط محققان مؤسسه کارولینسکا در سوئد انجام شده، بیشتر از ۴۰۰ زن و مرد متولد سال ۱۹۵۸ شرکت داشته‌اند و داده‌های مربوط به آنها به‌زمان ۴۷ سال برسی شده. در طول پژوهش، سطح آمادگی جسمانی و قوت بدنی شرکت‌کنندگان به‌طور منظم از ۱۶ تا ۳۶ سالگی اندازه‌گیری شده است.

کم شدن آمادگی جسمانی سپس از ۳۵ سالگی

به حرف های پژوهشگران، نتایج تحقیق آنها مشخص می کند که کم شدن آمادگی جسمانی و قوت بدنی از نزدیک به ۳۵ سالگی اغاز می‌شود. این چنین آنها حرف های‌اند که این روال بدون دقت به مقدار تمرین و فعالیت ورزشی پیش می‌رود.

هرچند نرخ کم شدن کارکرد در ابتدا زیاد کم گزارش شده اما با گذر زمان افزایش اشکار می‌کند و این روال در زنان و مردان تفاوت قابل‌توجهی ندارد. به‌طور کلی، مقدار افت توان جسمانی از اوج (نزدیک به ۳۵ سالگی) تا ۶۳ سالگی بین ۳۰ تا ۴۸ درصد برآورد شده است.

نقش ورزش در افت شدت کم شدن کارکرد

با وجود این نتایج، محققان می‌گویند هیچ زمان برای اغاز ورزش دیر نیست و فعالیت بدنی هم چنان می‌تواند نقش مهمی در نگه داری کیفیت زندگی ایفا کند. آنها پافشاری می‌کنند فعالیت بدنی حتی اگر در بزرگسالی اغاز شود، می‌تواند ۵ تا ۱۰ درصد علتبهبود توان جسمانی شود. به حرف های «ماریا وسترستال»، نویسنده مهم پژوهش، فعالیت بدنی روال کم شدن کارکرد را آهسته می‌کند، هرچند نمی‌تواند آن را به‌طور کامل متوقف کند.

دانشمندان امیدوار می باشند در ادامه این مطالعه که قرار است سال آینده و در ۶۸ سالگی همین افراد ادامه اشکار کند، ربط بین توان جسمانی، سبک زندگی، سلامت و سازوکارهای زیستی را دقیق‌تر بازدید کنند. نتایج این تحقیق در مجله علمی Journal of Cachexia, Sarcopenia and Muscle انتشار شده است.