رئیس‌جمهور کره‌جنوبی ریزش مو را فقطً یک قضیه زیبایی نمی‌داند، بلکه آن را «قضیه‌ای حیاتی برای نسل جوان» توصیف کرده است. به حرف های او، طاسی و کم‌پشتی مو در جامعه‌ای که استانداردهای ظاهری سخت‌گیرانه دارد، می‌تواند به افت اعتمادبه‌نفس، تبعیض‌های نانوشته در استخدام و حتی انزوای اجتماعی منجر شود. او معتقد است دولت نمی‌تواند نسبت به این چنین فشاری که بر دوش جوانان قرار دارد، بی اعتنا باشد.

اکنون، نظام بیمه همگانی کره‌جنوبی تنها درمان‌های ریزش مو ناشی از بیماری‌های خاص همانند آلوپسی شدید یا پیامدهای درمان‌های پزشکی را پوشش می‌دهد. اما درمان‌های رایج ریزش مو با منشأ ژنتیکی یا مرتبط با سن، در دسته خدمات زیبایی قرار می‌گیرند و هزینه آن‌ها به‌طور کامل بر مسئولیت افراد است. رئیس‌جمهور خواستار بازنگری در این تعریف شده و پافشاری دارد که مرز بین «بیماری» و «صدمه اجتماعی» باید مجدد ترسیم شود.

این نظر با عکس العمل‌های متغیری مواجه شده است. حامیان مطرح می‌گویند سلامت روان و کرامت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از سلامت عمومی است و دولت باید آن را جدی بگیرد. در روبه رو، منتقدان هشدار خواهند داد که صندوق بیمه درمانی با محدودیت منبع های روبه رو است و برتری باید به بیماری‌های تهدیدکننده جان همانند سرطان، بیماری‌های قلبی و سالمندی جمعیت داده شود، نه درمانی که تعداد بسیاری آن را لحاظی آرایشی می‌دانند.

با این حال، همین او گفت و گو مشخص می کند که چطور مسائل شخصی و فرهنگی می‌توانند به سیاست‌گذاری کلان راه یابند. «جنگ با طاسی» در کره‌جنوبی، فراتر از مو، بازتابی از تقابل بین فشارهای اجتماعی، عدل درمانی و نقش دولت در زندگی شهروندان است؛ جدالی که تا این مدت نتیجه نهایی آن اشکار نیست.