>> افزایش نگرانکننده زبالههای فضایی در سال ۲۰۲۴؛ هشدار آژانس فضایی اروپا >> به گزارش آفتاب شرق

>> افزایش نگرانکننده زبالههای فضایی در سال ۲۰۲۴؛ هشدار آژانس فضایی اروپا >> به گزارش آفتاب شرق، آژانس فضایی اروپا اخیراً گزارشی منتشر کرده که نشان میدهد معضل زبالههای فضایی در سال قبل میلادی بهطور قابل توجهی تشدید شده و میتواند بهسرعت به یک بحران جدی برای فعالیتهای فضایی تبدیل شود.

بر پایهٔ این گزارش، تعداد زبالههای فضایی در مدار زمین در سال ۲۰۲۴ نهتنها بیشتر از گذشته شده، بلکه نرخ رشدشان نیز با تحسسی جدی همراه بوده است. این سال یکی از آلودهترین دورههای اخیر در dé گذشته به حساب میآید و با انتشار ماهوارههای بیشتر در فضا، پیشبینی میشود این روند زمانū ی خود را حجم و توزیع زبالههای فضایی در زمین طبق تخمینهای اخیر، حدود ۱.۲ میلیون جسم بزرگتر از یک سانتیمتر در é جو در می.

از این تعداد، ۵۰ هزار جسم، قطرشان بیش از ۱۰ سانتیمتر است و để ñ é علاوه بر این، وجود نیز ی از ذرات بسیار کوچکتر – که به دلیل اندازه ی، توسط تجهیزات ردیابی کنونی شناسایی نمیشوند – بهطور قابلتقدیر در مدار وجود دارد.

این ذرات، éت کوچک بودنشان، به دلیل سرعات-، میتوانند ó à یکی از رویدادهای در افزایش الزباله، انفجار موشک چینی در ماه آگوست سال گذشته بوده که بهتنهایی حدود ۷۰۰ تکهzız إلى این رویداد بهعنوان یکی از ù ‘ علاوه بر این، é dé در LOW، عامل دیگری در تسریع dé là.. وحتی فرض کنیم,..

آژانس فضایی اروپا بر این نکته تأکید دارد که بدون یمکن حذف ذرات فضا توسط انسانی (مانند، استفاده از لم یا تسهیم), dé è dé واین ção میتواند è GPS ó تقدم météo بریس ré نتیجهگیری کلی از این تحلیل این است که نیاتข้อกำหนด العالمی เทคโนโลยี เช่น اللیزر מבוסס קרקע או شبکات کشش الکتراستاتیک لاستقطاب، و است صارمه على تصمیم الدورات لتلبیه متطلبات التخلص فی مدار مقبره بعد انتهاء العمر التشغیلی.

>> در ادامه بررسی بحران زبالههای فضایی، باید به عوامل تکمیلی که این مشکل را تشدید میکنند، توجه کرد. یکی از این عوامل، عدم وجود چارچوب بینالمللی موحد و قابل اجرا برای منظمسازی فعالیتهای فضایی است. در حالی که کنوانسیونهای فضایی مانند معاهده فضا سال ۱۹۶۷ مبانی قانونی برای استفاده صلحآمیز از فضا وضع کردهاند، اما در مورد مدیریت زبالهها و مسئولیتهای پس از پایان عمر ماموریتهای فضایی، فضاهای قانونی خالی وجود دارد.

این خالی قانونی، به کشورها و شرکتهای خصوصی اجازه میدهد تا بدون تحمل هزینه کامل پاکسازی، ماهوارهها و موشکهای منقضی شده را در مدار بگذارند. این رفتار، بهطور غیرمستقیم، هزینههای پاکسازی را به عهده تمام کاربران فضا میگذارد و یک مشکل سود مشترک را ایجاد میکند که هر کسی از استفاده از فدا سود میبرد، اما ém مسئول تمیزکاری نیست.

بهطور، پیشرفتهای فناوری در زمینه ساخت ماهوارههای کوچک و ارزان (مانند ) تعداد شیءهای شده را بهطور něکانی افزایش داده است. اگرچه این ماهوارهها به دلیل حجم کوچک، هزینه ارزان و دسترسی آسان به فضا برای دانشگاهها، استارتاپها و حتی کشورهای در حال توسعه ممکن شدهاند، اما عمر کاری کوتاه آنها و عدم وجود سیستمهای منصفانه برای از مدار خارج شدن، آنها را به زبالههای پتانسیل تبدیل میکند.

مثال واضحی این موضوع، افزایش فزاینده تعداد در مدار زمین پایین است. بر اساس آمارهای اخیر، بیش از ۶۰ درصد شیءهای شده در سالهای ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴، یا ماهوارههای بودهاند. بسیاری از این ماهوارهها پس از اتمام ماموریت (که معمولاً بین ۶ ماه تا ۲ سال است)، بدون هیچ œ، در مدار باقی میمانند و به تدریج به دلیل جذب جوی، پایین میآیند — اما این فرآیند میتواند سالها تا دهها سال طول بکشد.

در این حین، خطر برخورد این اشیا با ماهوارههای فعال، ایستگاههای فضایی یا حتی ماهوارههای انسانی (مثل ایستگاه بینالمللی فضا) بهطور قابلتوجهی افزایش یافته است. آژانسهای فضایی مختلف، از جمله NASA و ESA، گزارشهای دورهای از نزدیکهای خطرناک منتشر کردهاند که در برخی موارد، فاصله بین دو جسم کمتر از ۱۰۰ متر بوده و á התנגשות.

این á התנגשות، هرچند ضروری برای ایمنی هستند، اما هزینههای قابل توجهی در، انقاص عمر ماموریت و اختلال در برنامههای علمی دارند. برای مثال، در سال ۲۰۲۳، ایستگاه بینالمللی فضا مجبور شد سه بار برای á با زبالههای فضایی مسیر خود را تغییر دهد — هر بار مصرف سوخت قابلتوجهی و از دست دادن زمان é برای آزمایشات علمی.

به همین دلیل، کارشناسان بینالمللی تأکید دارند که راهحل دائمی فقط از طریق ترکیبی از پیشگیری، و (پاکسازی فعال) قابل دسترس است. در بخش پیشگیری، طراحی ماهوارهها با معیارهای فضای پایدار ( یا ) که اطمینان میدهد اجزاء ماهواره در بازگشت به جو، بهطور کامل تبخیر شوند، یک رویکرد پیشگیرانه کلیدی است.

علاوه بر این، استفاده از مواد سازنده که در شرایط جو زمین بهراحتی یا تبخیر میشوند (مثل آلومینیوم به جای تیتانیوم در برخی اجزاء غیرساختاری) میتواند مقدار زبالههای باقیمانده پس از سقوط را بهطور قابلتوجهی کاهش دهد. برخی شرکتهای نوین مانند و، فناوریهای نشانهدار برای و زبالههای بزرگ را در حال آزمایش و توزیع هستند. مثال بارز، مأموریت của آژانس فضایی اروپا است که هدف آن و یک قطعه زباله بزرگ (เช่น ) است.

اگر این مأموریت موفق باشد، میتواندเป็น برای مأموریتهای آینده در مقیاس بزرگتر باشد.، در سطح سیاست، ایجاد یک بیمه زباله فضایی که تحت آن، کنندگان ملزم به پرداخت یک هزینه بر اساس خطر زباله- المحتمل میشوند، میتواند یک ابزار اقتصادی مؤثر باشد.

این هزینه، میتواند به صندوق بینالمللی برای مأموریتهای پاکسازی اختصاص یابد و đồ ời، کنندگان را به انتخاب طراحیهای ä علاوه بر این، تقویت نظارت بینالمللی از طریق یک آژانس تحت نظارت سازمان ملل (مثلاً یک آژانس بینالمللی نظارت بر زباله فضایی) که مسئول ردیابی، گزارشدهی و ارزیابی از راهنماییها باشد، میتواند شفافیت و مسئولیت را افزایش دهد.

چنین آژانسی میتواند یک کارت سبز (مثلاً مجوز ) صادر کند که فقط به ó łą معیارهای پایداری فضا داده شود. در نهایت، آموزش و آگاهیسازی عمومی نیز نقش مهمی دارد. وقتی مردم درک کنند که خدمات روزانهای مانند GPS، پیشبینی هوای، ارتباطات ماهوارهای و حتی بانکینگ تحت تأثیر زبالههای فضایی قرار دارند، است که از دولتهایشان تقاضای عمل کنند و از شرکتهای فضایی انتظارات بالاتری برای عمل مسئولانه داشته باشند.

نتیجهگیری کلی این است که بحران زبالههای فضایی نه تنها یک مشکل فنی یا مهندسی است، بلکه یک چالش نظاممحور، اقتصادی و بینالمللی است که نیاز به عمل همزمان در سطوح فنی، قانونی، اقتصادی و اجتماعی دارد. بدون این رویکرد جامع، خطر وقوع رویدادهای درهمزننده مانند سندروم کسلر بهطور قابلتوجهی افزایش مییابد و ممکن است دسترسی انسانی به فضا را برای نسلهای آینده بهطور دائمی محدود یا ناممکن سازد.

بنابراین، اکنون نه تنها وقت آگاهی است، بلکه زمان عمل جمعی، پیشگیرانه و مسئولانه است — چون فضا، میراث مشترک بشر است و حفظ آن، وظیفهای است که نمیتوانیم به آن بیتفاوتی کنیم.