ناوهای هواپیمابر زیرآبی کلاس ژاپن؛ سلاح مخفی که جنگ جهانی دوم را نتوانست تغییر دهد

ناوهای هواپیمابر زیرآبی کلاس ژاپن؛ سلاح مخفی که جنگ جهانی دوم را نتوانست تغییر دهد, در سالهای پایانی جنگ جهانی دوم، نیروی دریایی امپراتوری ژاپن با شکستهای پی در پی در برابر استراتژی پرش از جزیره به جزیره نیروهای متحدان روبرو شد. در این شرایط بحرانی، فرماندهان ژاپنی به دنبال سلاح شکستنی بودند که بتواند تعادل را به نفع خود تغییر دهد.

نتیجه این تلاش، ظهور ناوهای هواپیمابر زیرآبی کلاس بود؛ شناورانی که تا ورود زیردریاییهای موشکی بالستیک در عصر جنگ سرد، بزرگترین زیردریاییهای ساخته شده در جهان محسوب میشدند.\ایدهی دریاسالار یاماموتو برای حمله به خاک آمریکا\ریشه این پروژه به دوران بلافاصله پس از حمله به پرلهاربر برمیگردد.

دریاسالار ایسوروکو یاماموتو، فرمانده ناوگان ترکیبی ژاپن، معتقد بود تنها راه پیروزی سریع، انتقال جنگ مستقیماً به خاک قارهای ایالات متحده است.

او طرحی برای ساخت ۱۸ زیردریایی عظیم ارائه داد که هر کدام بتوانند سه سفر رفتوبرگشت از ژاپن به سواحل غربی و شرقی آمریکا را بدون سوختگیری انجام دهند و هواپیماهای ضربتی را برای بمباران شهرهای صنعتی و پرجمعیت پرتاب کنند.\محققان نیروی دریایی، از جمله سروان کامتو کوروشیما، امکانسنجی این طرح را تأیید کردند و در مارس ۱۹۴۲ ساخت کلاس به طور رسمی آغاز شد.

با این حال، مرگ یاماموتو در آوریل ۱۹۴۳ و تشدید مشکلات لجستیکی و مالی، برنامه را دچار انقباض شدید کرد و تعداد سفارشها از ۱۸ واحد به ۹ و در نهایت به ۵ واحد کاهش یافت.\\مشخصات فنی و قابلیتهای شگفتانگیز \هر یک از این زیردریاییها با طولی بیش از ۱۱۹ متر و جابجایی بیش از ۵,۹۰۰ تن، معجزهای از مهندسی جنگی محسوب میشدند.

چهار موتور دیزلی قدرتمند ۲,۲۵۰ اسببخاری، برد عملیاتی بینظیری را فراهم آورده بود که به شناور اجازه میداد بیش از یکبار دور جهان را بدون سوختگیری بپیماید. ویژگی منحصر به فرد این کلاس، وجود یک آشیانه استوانهای بر روی بدنه بود که سه بمبافکن شیرجهزن را در خود جای میداد.\\این هواپیماها به طور اختصاصی برای قرارگیری در فضای محدود آشیانه طراحی شده بودند و میتوانستند در عرض ۳۰ دقیقه با منجنیق هوای فشرده پرتاب شوند.

تسلیحات دفاعی زیردریایی شامل هشت لوله اژدر، توپهای عرشه نوع ۹۶، رادار، سونار و سیستمهای پوششی پیشرفته بود. با این حال، بدنه پرچشده به جای جوشکاری، نقطه ضعف ساختاری در برابر حملات عمیق بود.\\سیر عملیات و سرنوشت ناوگان\ساخت اولین واحد در اسکله کوره در ژانویه ۱۹۴۳ آغاز شد. از میان پنج واحد برنامهریزی شده، تنها سه زیردریایی (، و ) تکمیل شدند و دو واحد اول پیش از پایان جنگ در خدمت قرار گرفتند.

واحد سوم به عنوان تانکر سوخت تبدیل شده و هرگز به عنوان ناو هواپیمابر عملیاتی نشد. دو واحد باقیمانده هرگز تکمیل نشدند.\این شناورانی که قرار بود برگ برنده ژاپن باشند، به دلیل دیرینگی در ساخت و ورود دیرهنگام به میدان، هیچ تأثیری بر نتیجه جنگ نداشتند. پس از تسلیم ژاپن، نیروهای آمریکایی با دیدن این زیردریاییها به شگفتی و حیرت افتادند، زیرا حتی ماهیت دقیق آنها را نیز نمیشناختند.

در نهایت، پیشرفت تکنولوژی موشکی و افزایش برد هواپیماها، مفهوم ناو هواپیمابر زیرآبی را در دوران پس از جنگ منسوخ کرد.\\\\\\\