مدیریت و کنترل این شوق نه تنها جنبه اخلاقی و اجتماعی دارد، بلکه تغییرات عصبی قابل توجهی در مغز تشکیل می‌کند. مطالعات 

نوروسایکولوژیک نشان داده‌اند که قسمت پیش‌پیشانی مغز در فرآیند خودکنترلی و بازداری رفتارهای پرخاشگرانه نقش اساسی دارد. 

کنترل خشم علتافزایش فعالیت نورون‌های کورتکس پیش‌پیشانی و افت فعالیت آمیگدال، مرکز پردازش هیجانات قوی، می‌شود. 

این فرآیند جهت بازسازی مسیرهای عصبی و تثبیت رفتارهای منطقی و کنترل‌شده می‌گردد. 

هر بار که فرد در برابر خشم مقاومت می‌کند، این مسیرها نیرومندتر شده و جواب‌های غیرمنطقی افت می‌یابند. 

مطالعات نشان داده‌اند افرادی که به طور مداوم خشم خود را مدیریت می‌کنند، در قیاس با دیگران: 

سطح استرس پایین‌تری دارند. 

روابط اجتماعی پایدارتر و مؤثرتری برقرار می‌کنند. 

گمان ابراز اختلالات روانی و جسمی مرتبط با استرس افت می‌یابد. 

کنترل خشم نه تنها یک توانایی اجتماعی و اخلاقی است، بلکه فرآیندی است که مغز را بازسازی می‌کند و مسیرهای عصبی مرتبط با خودکنترلی و تصمیم‌گیری را تحکیم می‌نماید. 

تکرار مداوم این حرکت، پایه‌ای برای سلامت روان و رفتارهای اجتماعی مطلوب فراهم می‌کند.