آیا تا بحال برای درد شانه MRI گرفته‌اید و با دیدن کلماتی همانند «پارگی» یا «تخریب» در گزارش رادیولوژی وحشت‌زده شده‌اید؟ یک تحقیق تازه مشخص می کند که احتمالا نگرانی شما بی‌مورد باشد، چون این تصاویر همیشه روایتگر همه ماجرا نیستند. مطالعه تازه حقیقتی شگفت را اشکار کرده است: تقریباً همه بزرگسالان بالای ۴۰ سال، حتی آنهایی که هیچ دردی ندارند، در تصاویر MRI دچار ناهنجاری‌های مفصلی می باشند. یقیناً این یافته‌ها به این معنی نیست که درد شما واقعی نیست، بلکه هشداری است که وجود پارگی در عکس، لزوماً علت مهم درد نیست و می‌تواند فقطً نشانه‌ای طبیعی از افزایش سن باشد که نباید فوراً به جراحی ختم شود.

بر پایه گزارش Ars Technica، پژوهشگران فنلاندی با بازدید ۶۰۲ شرکت‌کننده بین ۴۱ تا ۷۶ سال دریافتند که ۹۹ درصد (۵۹۵ نفر) از آنها حداقل یک ناهنجاری در تاندون‌های کلاهک گرداننده دارند. شایع‌ترین مورد، پارگی‌های جزئی (۶۲ درصد) و بعد از آن تاندینوپاتی (۲۵ درصد) می بود. مسئله مهم اینجاست که اکثر این افراد کاملاً سالم بودند و هیچ دردی حس نمی‌کردند.

ناهنجاری شانه و پارگی تاندون‌ها در ۹۹ درصد افراد

در این مطالعه، از بین ۱۲۰۴ شانه بازدید‌شده، ۱۰۷۶ شانه هیچ علامتی نداشتند (بدون درد)، اما ۹۶ درصد آنها در اسکن دارای ناهنجاری بودند. در روبه رو، ۹۸ درصد از شانه‌های دردناک نیز ناهنجاری داشتند. هنگامی پژوهشگران دیگر فاکتورها را تعدیل کردند، تفاوت معناداری بین گروه سالم و گروه بیمار مشاهده نشد. این یعنی پزشکان نمی توانند تنها با نگاه‌کردن به عکس MRI تشخیص دهند که آیا درد بیمار ناشی از آن پارگی است یا خیر؛ چون تقریباً همه آن پارگی را دارند.

نویسندگان مقاله پافشاری می‌کنند که زبان پزشکی جاری علتاضطراب بی‌مورد بیماران و انجام درمان‌های غیرضروری می‌شود. هنگامی به بیمار حرف های می‌شود تاندونش «پاره» شده، او می‌ترسد و فکر می‌کند حتماً نیاز به جراحی دارد. اما اگر حرف های شود مفصل دچار «تغییرات ناشی از سن» یا «دژنراسیون» شده، رویکرد بیمار تحول می‌کند.

دو جراح ارتوپد از دانشگاه کالیفرنیا در سرمقاله‌ای همراه با این تحقیق نوشتند که برای دردهای غیرحاد، پزشکان باید ابتدا چند ماه صبر کنند و فیزیوتراپی تجویز کنند. MRI فقط وقتی ملزوم است که درمان‌های اولیه جواب ندهد و تشخیص نهایی باید بر پایه معاینه فیزیکی و محدودیت‌های حرکتی بیمار باشد، نه فقط عکس‌برداری.

یافته‌های این پژوهش در JAMA Internal Medicine انتشار شده است.