پورشریفی او گفت: از دست دادن عزیزان درد عظیمی تشکیل کرده و افراد را سوگوار می‌کند، اما در برخی شرایط شدت سوگ می‌تواند خاص باشد و فرایند سوگواری را سخت‌تر کند. اگر افراد موفق نشوند این فرایند را طی کنند، امکان پذیر با صدمه‌هایی همانند «سوگ حل نشده» روبه رو شوند که امکان پذیر پیامدهای آن سال‌ها فرد را دچار کرده و صدمه‌های جدی بیشتری را برای او تشکیل کند. 

او با اصرار بر این که الزامی است افراد آئین‌های سوگواری را انجام بدهند و فرایند سوگ را طی کنند، او گفت: برخی عوامل اما بر شدت سوگ تاثیرگذار است. این نوشته که افراد چه عزیزی را در چه شرایطی از دست دهند، زیاد مهم و تاثیرگذار بوده و می‌تواند سوگ را تشدید کند. امروز با سوگ‌هایی روبه رو شده‌ایم که پیش‌بینی نشده بوده و انگار اکثر از دست رفتگان هم جوان بودند. این چنین نوع از دست دادن‌ها هم دردناک‌تر است، با دقت به این شرایط با شدت سوگ بیشتری روبه رو هستیم، در این چنین شرایطی طی شدن مراسم سوگواری الزامی بوده و حائز اهمیت تعداد بسیاری است. 

رئیس انجمن روانشناسی ایران به این نوشته هم اشاره کرد که برای طی شدن صحیح فرایند سوگ در افراد و ممانعت از روبه رو آن‌ها با سوگ‌های پیچیده یا حل نشده در آینده، الزامی است در اولین مرحله با حقیقت «از دست دادن» روبه رو شوند و سپس دردی که توانایی کرده‌اند را به درجاتی ابزار کنند. برای پذیرفتن سوگ که مرحله زیاد مهمی است، فرد باید در مراسم سوگواری وجود داشته باشد، عدم وجود در مراسم علتمی‌شود که این مرحله طی نشود.

مرحله دوم یعنی توانایی کردن و ابراز سوگ الزام «گفتن درد» است. دردها تنها شوق و ناراحتی نیستند، بلکه امکان پذیر انواع فرد دیگر از شوق‌ها از جمله خشم هم وجود داشته باشند که باید به درجاتی توانایی و ابراز شوند. 

به حرف های اوعدم برگزاری مراسم می‌تواند در مرحله اول سوگواری یعنی پذیرفتن سوگ، تشکیل اختلال کند: این چنین اگر افراد نتوانند گریه و زاری یا ایده‌آل‌سازی کنند، علتمی‌شود که فرد نتواند درد خود را توانایی کند. این موارد مانعی برای پشت سر گذاشتن مرحله های سوگ است. در یک رویکرد درست، فرد باید شوق‌های خود را ابراز کرده و دردهایش را گفتن کند. 

این استاد روانشناسی درمورد تبعات فردی و اجتماعی‌عدم برگزاری مراسم سوگواری در جامعه او گفت: در مرحله تشییع، اگر خود فرد سوگوار، نتواند در این مراسم وجود داشته باشد، مرحله اول رخ نمی‌دهد و امکان پذیر فرد تا زمان‌ها بگوید من عزیزم را از دست نداده‌ام با این که می‌داند این اتفاق رخ داده است. اما اگر در کل مراسم سوگواری برگزار نشود تا افراد بر پایه فرهنگ‌شان درمورد فرد از دست رفته سخن بگویید و شوق‌های‌شان را ابراز کنند، طبیعتا سوگ پیچیده و حل نشده خواهد ماند. 

پورشریفی با گفتن این که الزامی است شرایطی فراهم شود که افراد سوگوار بتوانند سوگواری‌های خود را برگزار کنند، افزود: در حالت جاری برگزاری مراسم سوگواری هم تاثییر فردی دارد و هم تاثییر جمعی. عدم ابراز شوق به معنی از بین رفتن آن نیست، به این علت اگر فرد شوق خود را ابزار نکند، امکان پذیر در آینده صدمه‌های روانشناختی فردی را توانایی کند که هم به خود او صدمه می‌زند و هم امکان پذیر تبدیل داخل کردن صدمه به دیگران هم بشود. 

اما در تاثییر جمعی، هنگامی سوگ‌ها و شوق‌ها در شرایط مناسب و کم کم گفتن نشوند، طبیعتا پیامدهای تندتر و شدیدتری به جستوجو خواهد داشت و حتی امکان پذیر مبنایی برای تکرار خشونت باشد و شوق‌هایی را در افراد تشکیل کند که اگر کم کم ابراز می‌شد، حالت متغیری تشکیل می‌کرد.