به گزارش آفتاب شرق، فضای معاملات در روز بیست و هفتم آبان ماه با نوعی سکوت پر از تنش آغاز شد؛ سکوتی که در لحظههای پایانی دادوستدها به آمارهای متناقضی منجر گردید. نمادهای ان بازار چون فولاد، فملی، فارس، شپنا، شبندر و تاپیکو، بار اصلی فشار فروش را بر دوش کشیدند و شاخص کل را تا مرز هشت میلیون و سیصد و نود و یک هزار واحد راندند، رقم نشاندهنده کسر یک و بیست و چهار صدمی در نماگر اصلی.
اما در لایههای پنهان تر تابلو، روایتی دیگر در حال شکلگیری بود. شاخصهای هموزن و فرابورس، در تضاد آشکار با نماگر اصلی، بهترتیب چهار دهم و سه دهم درصد رشد یافتند؛ پدیدهای که ریشه در اقبال نسبی سرمایهگذاران به سهام کوچک و متوسط داشت. در پایان جلسه، پنجاه و هفت درصد نمادها با ارزش معاملاتی هفت هزار میلیارد تومان در محدوده سبز، در مقابل چهل و سه درصد نمادها با ارزش یک هزار و هفتصد میلیارد تومان در محدوده قرمز قرار گرفتند. حجم معاملات به حدود شصت و هفت میلیارد برگه و ارزش آن به چهل و هفت هزار میلیارد تومان رسید.
نکتهتی که توجه هر ناظر بیطرفی را به خود جلب میکند، تداوم خروج نقدینگی حقیقی از بدنه بازار است. سهامداران حقیقی بیش از سه هزار میلیارد تومان سرمایه را از بخش سهام خارج ساختند؛ سیگنالی که میتواند پیش از هر تحلیل فنی، نگرانیهای بنیادین را آشکار سازد. در موازی این روند، صندوقهای درآمد ثابت و نقره بهترتیب دویست و بیست و نه میلیارد و نود و هشت میلیارد تومان پول تازه جذب کردند، در حالی که صندوقهای طلا با خروج شصت و سه میلیارد تومان روبرو شدند.
تقابل رفتاری در لایههای مختلف سرمایهگذاری
بررسی جریانهای نیز تضادها را عمیقتر میکند. صنعت دارویی بیشترین ورود پول حقیقی را تجربه کرد، در نقطه مقابل، فلزات اساسی شاهد سنگینترین خروج نقدینگی بود؛ موضوعی که با توجه به فشار فروش بر نمادهای شاخصساز این گروه، نشاندهنده تداوم احتیاط سرمایهگذاران نسبت به سهام بزرگ است. این واگرایی عملکرد، تفاوت بنیادین در نحوه مواجهه فعالان بازار با ریسک و بازده را در سهام با ارزش بازار بالا و پایین عیان میسازد.
در روزهای اخیر، بازار شاهد رفتوبرگشتهای مکرر نماگرها بوده است. عبور کوتاهمدت شاخص کل از محدوده هشت میلیون و پانصد هزار واحد در ابتدای هفته، امیدها را به راه انداخت، اما بازگشت سریع به زیر این سطح، ضعف تقاضا در حفظ سطوح جدید را ثابت کرد. این نوسانات سریع در کنار ابهامهای کلان اقتصادی، نوسانات بازارهای موازی و عدم شفافیت در افق تحولات سیاسی، فضای تصمیمگیری را برای معاملهگران پیچیده ساخته است.
آفاق آینده و شرطهای تغییر روند
بخشی از فعالان بازار، در شرایط فعلی، استراتژی منتظر بمان و ببین را ترجیح میدهند و تا زمان دریافت سیگنالهای شفافتر، از افزایش موقعیتها خودداری میکنند. اگرچه برتری تعداد نمادهای مثبت و ورود نقدینگی به برخی گروهها و صندوقها از وجود تقاضا در بخشهایی از بازار حکایت دارد، خروج سنگین پول حقیقی از سهام و تداوم فشار عرضه در شرکتهای بزرگ، مانع از شکلگیری یک روند صعودی فراگیر شده است. تداوم بهبود وضعیت در روزهای آینده، بیش از هر عامل دیگری، به بازگشت اعتماد سرمایهگذاران، تقویت تقاضا در نمادهای شاخصساز و کاهش ابهامات اثرگذار بر تصمیمات وابسته خواهد بود.





