سندرم آشیانه خالی: نشانهها، دلایل و راهکارهای مقابله

به گزارش آفتاب شرق والدین وقتی آخرین فرزند خانه را ترک میکند با موجی از احساسات متضاد روبرو میشوند.
این والدین از یک سو خوشحالی استقلال فرزند را تجربه میکنند و از سوی دیگر غم و اضطراب ناشی از خالی شدن محیط زندگی روزمره را احساس میکنند.

احساس از دست رفتن یکی از اهداف اصلی زندگی زمانی رخ میدهد که سالها برنامهها و فعالیتهای خانوادگی حول محور فرزند شکل گرفته باشد و ناگهان فضای خانه تغییر یابد.
تنشهای زناشویی نیز میتواند تشدید یابد چرا که زوجین سالها نیازهای شخصی را فدای پرورش کردهاند و اکنون با زمان آزاد بیشتری روبرو هستند که نحوه مدیریت آن چالشبرانگیز است.

از دست دادن کنترل بر زندگی فرزند باعث درماندگی میشود زیرا والدین دیگر از جزئیات روزمره، تصمیمات و حرکات فرزند آگاهی ندارند.
پریشانی احساسی شامل ناگهانی گریه، عصبانیت نسبت به گذشته، ترس از پیری و نگرانی مداوم برای آینده فرزند میشود که میتواند در لحظههای سادهتر نیز بروز یابد.
نگرانی مداوم درباره وضعیت فرزند، چه در شهر دیگر برای تحصیل و چه در زندگی مشترک، میتواند به تماسهای مکرر و بررسی پیوسته شبکههای اجتماعی منجر شود که حریم خصوصی فرزند را تهدید میکند.

برای کاهش اثرات منفی پیشنهاد میشود ابتدا با واقعیت جدایی میرویم و بر تمرکز بر کمک به فرزند در آغاز فصل جدید تمرکز کنیم.
برقراری برنامه منظم و متعادل برای ارتباط با فرزند، اشتراک احساسات با دوستان یا مشاوران متخصص، نگاه مثبت به فرصتهای جدید برای زوجین و مراقبت از سلامت جسمانی از جمله راهکارهای موثر هستند.
در میانه این مسیر مشاهده میشود که والدینی که پیش از جدایی برای زمان آزاد خود برنامهریزی کردهاند، سریعتر به تعادل برمیگردند و تجربه خالیسازی آشیانه را به فرصت برای رشد فردی تبدیل میکنند.
در پایان، تجربههای متنوع والدین نشان میدهد که با پذیرش تغییر و استفاده از ابزارهای حمایتی، سندرم آشیانه خالی میتواند از یک بحران احساسی به یک دوره بازتعریف زندگی تبدیل شود.
متخصصان روانشناسی بر این باورند که شدت این سندرم مستقیما با میزان وابستگی احساسی والدین به نقش پروریشی آنها مرتبط است.
مطالعات نشان میدهد مادران که سالها به عنوان مراقب اصلی عمل کردهاند، بیش از پدران دچار علائم شدیدتر میشوند.
استفاده از تکنولوژی برای برقراری ارتباط تصویری منظم میتواند فاصله جغرافیایی را کاهش دهد اما نباید جایگزین ملاقاتهای حضوری شود.
برخی والدین با ورود به کارهای داوطلبانه یا یادگیری مهارتهای جدید، حس هدفمندی از دست رفته را جبران میکنند.
مشاوران توصیه میکنند که برنامهریزی برای این دوره از میانسالی، حداقل دو سال قبل از ترک خانه فرزند آغاز گردد.