اکنون با طویل‌تر شدن درگیری‌ها، تداوم قطعی اینترنت و صدمه به صنایع بزرگ، سختی بر بازار کار می‌تواند عمیق‌تر شود.  برآورد برخی کارشناسان گمان دادند که این رقم از ۲‌میلیون نفر گذر کند. 

 سیاست حمایتاز بازار کار

موج‌های بزرگ بیکاری در مقاطع گوناگون تاریخ اقتصاد جهان رخ داده‌اند؛ از رکود بزرگ دهه ۱۹۳۰ گرفته تا بحران مالی ۲۰۰۸ و شوک اقتصادی ناشی از همه‌گیری کرونا.

توانایی کشورها مشخص می کند که دولت‌ها در این چنین شرایطی طبق معمول ترکیبی از سیاست‌های حمایتی مختصر‌زمان و برنامه‌های احیای بازار کار را به کار می‌گیرند تا هم سختی معیشتی بر خانوارها افت یابد و هم از فروپاشی ظرفیت تشکیل بنگاه‌ها جلوگیری شود.

یکی از با اهمیت ترین رویکردها، تلاش برای نگه داری اشتغال حاضر به جای پذیرفتن موج گسترده اخراج‌ها است. در بحران مالی ۲۰۰۸، آلمان برنامه «کار مختصر‌زمان» را اجرا کرد. در این مطرح، شرکت‌ها به جای اخراج کارکنان، ساعات کاری آنها را افت می‌دادند و دولت بخشی از دستمزد از دست‌رفته را جبران می‌کرد.

در ایالات متحده تمرکز بیشتری بر حمایتدرآمدی از بیکاران بوده است. در دوره رکودهای اقتصادی، دولت با افزایش زمان و مقدار پرداخت بیمه بیکاری تلاش کرده سختی معیشتی بر افراد بیکار را افت دهد. در کنار آن، اجرای برنامه‌های گسترده عمرانی و زیرساختی نیز برای تشکیل زمان‌های شغلی تازه در دستور کار قرار گرفته است.

کشورهای اسکاندیناوی همانند دانمارک و سوئد رویکرد متغیری را جستوجو کرده‌اند که بر «سیاست‌های فعال بازار کار» تمرکز دارد. در این کشورها علاوه بر پرداخت مقرری بیکاری، برنامه‌های گسترده آموزش توانایی و بازآموزی نیروی کار اجرا می‌شود تا افراد بیکار بتوانند سریع تر داخل مشاغل تازه شوند.

در بحران کرونا نیز تعداد بسیاری از کشورها از ترکیب همین سیاست‌ها منفعت گیری کردند. دولت‌ها با پرداخت یارانه دستمزد به کارفرمایان، تعویق مالیات، اراعه وام‌های حمایتی به بنگاه‌ها و پرداخت پشتیبانی‌های نقدی به خانوارها تلاش کردند از موج گسترده اخراج‌ها جلوگیری کنند. 

مرور توانایی این کشورها مشخص می کند که مدیریت موج‌های بیکاری طبق معمول بر سه محور مهم محکم است: حمایتسریع از درآمد خانوارها، جلوگیری از فروپاشی اشتغال حاضر در بنگاه‌ها و تشکیل مسیرهای تازه برای اشتغال از طریق اندوخته‌گذاری و آموزش توانایی..