به گزارش آفتاب شرق، دیوید تیلور برای بار چهارم در صحنههای بزرگ بینالمللی توانست حسنیزدانی را به چالش بکشد و مدال طلا را به گله خود بیفزاید. این روند تکرارشده در فینالهای المپیک و جهانی، نشاندهنده یک الگو تاکتیکی است که کشتیگیر آمریکایی به خوبی بر آن مسلط شده است.
تیلور با گاردی فشرده و حملههای مداوم به پاهای یزدانی، نمرات کلیدی را در دقیقههای اول بدست آورد. در مقابل، یزدانی ترجیح داد با کندهکشی و خارج کردن پا از کنترل حریف، از خطر گلگری فرار کند؛ تاکتیکی که دو بار او را به خاک رساند و یک بار به مرز ضربه فنی رساند. این رویکرد دفاعی، در تضاد کامل با سبک قهرمانی امیرحسین زارع در سنگینها قرار داشت که با حملهی بیوقفه طلا گرفت.
نکته قابل تأمل این است که یزدانی در طول رقابتها از اجرای فنهای تخصصی خودداری کرد و بازیاش به پیشانداز و بیرونراندن حریف محدود ماند. تیلور در مقابل، تنوع فنی و جسارت تهاجمی داشت که او را به کشتیگیر کاملتری در این وزن تبدیل کرده است. کادر فنی تیم ملی قطعا باید روی این خلأ کار کند.
از منظر روانی، شکست امشب میتواند نقطه عطفی باشد. یزدانی سالها بار تیم را به تنهایی کشیده و اکنون با حریفی روبروست که نقاط ضعف او را دقیقا میشناسد. فرصت تا پاریس ۲۰۲۴ باقی است، اما تغییر رویکرد از ژیهای محتاطانه به حمله از ثانیه اول، ضرورت حتمی است، نه گزینهای.
پاریس جدیدی است. اگر یزدانی بتواند ضغط انتظارات را به انگیزه تبدیل کند و با ذهنی آزادتر به تشک بیاید، قابلیت بازگرداندن اعتبار دارد. طلا در سنگینها بازارع اثبات شد که تهاجم، کلید قهرمانی است؛ یزدانی باید این درس را در عمل بگوید.




