دانشمندان مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) نانوذراتی طراحی کرده‌اند که می‌تواند اثربخشی ایمنی‌درمانی را در برابر تومورهای تخمدان (یکی از مقاوم‌ترین انواع سرطان به درمان) به‌طور چشمگیری افزایش دهد. این نانوذرات یک مولکول فعال‌کننده سیستم ایمنی به نام «اینترلوکین ۱۲» (IL-12) را مستقیماً به تومورها می‌رساند. هنگامی که این روش روی موش‌ها آزمایش شد، توانست سرطان تخمدان متاستاتیک را در بیشتر از ۸۰ درصد موارد به‌طور کامل از بین ببرد.

مقصد ایمنی‌درمانی آموزش‌دادن به سیستم ایمنی بدن برای دعوا به تومورها است. اما سرطان تخمدان زیاد تر این جواب ایمنی را تضعیف می‌کند. داروهایی نیز می باشند که «ترمز» سلول‌های ایمنی را آزاد می‌کنند. این داروها در برخی سرطان‌ها موفق بوده‌اند، اما به‌ندرت علیه تومورهای تخمدان موفق عمل می‌کنند.

اکنون محققان MIT می‌گویند مولکول «IL-12» می‌تواند سلول‌های T و دیگر مبارزان ایمنی را فعال کند. بااین‌حال، منفعت گیری از دوزهای بالای IL-12 در سراسر بدن، عوارض جانبی جدی همانند التهاب شدید، مسمومیت کبدی و حتی در مواردی مرگ را به همراه دارد.

گسترش نانوذرات برای مبارزه علیه سرطان تخمدان

محققان MIT با اتصال IL-12 به نانوذراتی که آن را به آرامی در داخل تومور آزاد می‌کنند (به جای سرازیر کردن ناگهانی در بدن) بر عوارض جانبی این مولکول تسلط کردند. این نانوذرات از قطرات چربی ریزی به نام لیپوزوم راه اندازی شده‌اند که با پلیمری به نام پلی-ال-گلوتامات (PLE) پوشانده شده‌اند. این پوشش به آنها پشتیبانی می‌کند تا مستقیماً سلول‌های تومور تخمدان را مقصد قرار دهند.

محققان با منفعت گیری از یک اتصال‌دهنده شیمیایی پایدار، IL-12 را به لیپوزوم‌ها متصل کردند تا این مولکول کم کم طی نزدیک به یک هفته آزاد شود. این آزادسازی آهسته و مدام از عوارض جانبی خطرناک جلوگیری کرد و سلول‌های ایمنی را در محیط تومور فعال نگه داشت. در آزمایش‌ها نانوذرات IL-12 به تنهایی توانستند تومورها را در نزدیک به ۳۰ درصد از موش‌ها پاک‌سازی کنند.

اما وقتی که این نانوذرات با مهارکننده‌ها و داروهای خاص ترکیب شدند، نرخ پیروزی به بیشتر از ۸۰ درصد افزایش یافت؛ این پیروزی حتی در مدل‌های تهاجمی یا مقاوم به داروی سرطان تخمدان نیز مشاهده شد.

«پائولا هموند» (Paula Hammond)، از نویسندگان ارشد این مقاله، می‌گوید: «مسئله واقعاً شوق‌انگیز این است که ما توانستیم IL-12 را مستقیماً در محیط تومور تحویل دهیم. به علت طراحی این نانومواد، ما اساساً سرطان را فریب دادیم تا سلول‌های ایمنی را تحریک کند.»

این درمان این چنین حافظه ایمنی طویل‌زمان تشکیل کرد. هنگامی که پژوهشگران ماه‌ها سپس مجدد سلول‌های سرطانی را به بدن موش‌های درمان‌شده داخل کردند، سیستم ایمنی بدنشان قبل از این که تومورها زمان رشد مجدد اشکار کنند، آنها را از بین برد.

یافته‌های این پژوهش در ژورنال Nature Materials انتشار شده است.