محققان دانشگاه مک‌گیل (McGill) موفق به گسترش ژل تزریقی جدیدی شده‌اند که می‌تواند شیوه درمان صدمه‌های تارهای صوتی را به‌طور کامل تحول دهد. نسبت به گزینه‌های درمانی جاری، این ماده نوآورانه ماندگاری زیاد بیشتری دارد و به‌جای آنکه به‌شدت تجزیه شود، تا چندین هفته در محل صدمه‌دیده باقی می‌ماند.

تارهای صوتی انسان بافت‌های زیاد ظریفی می باشند که ترمیم آنها همیشه با چالش‌های بسیاری همراه بوده است. مواد تزریقی که در‌حال‌حاضر برای درمان گرفتگی یا ازدست‌دادن صدا منفعت گیری خواهد شد، طبق معمولً عمر کوتاهی دارند و به‌شدت توسط بدن جذب یا تجزیه خواهد شد. اما این ژل تازه که توسط تیم تحقیقاتی مک‌گیل ساخته شده، همانند یک «چسب مولکولی» عمل می‌کند و با تشکیل یک ساختار پایدار، زمان کافی برای بازسازی و بهبود بافت‌های صدمه‌دیده را فراهم می‌کند.

گزینه‌ای بهتر برای درمان تارهای صوتی

نتایج اولیه تحقیق مشخص می کند که این ژل نسبت به درمان‌های رایج جاری، گزینه بهتری برای بازسازی صداهای صدمه‌دیده است. از دست دادن صدا زیاد تر وقتی دائمی می‌شود که روی تارهای صوتی، بافت زخمی شکل بگیرد. مواد تزریقی حاضر طبق معمولً به‌شدت در بدن تخریب خواهد شد و همین نوشته بیمار را ناچار به تزریق‌های مکرر می‌کند. این چنین با هر عمل اضافی، خطر صدمه زیاد تر این بافت افزایش اشکار می‌کند.

این ژل از پروتئین‌های بافت طبیعی ساخته شده که ابتدا به پودر تبدیل و سپس به فرم نهایی درمی‌آیند. دانشمندان برای تحکیم این ماده و کند کردن روال تجزیه آن، از تکنیکی به نام «شیمی کلیک» (Click Chemistry) منفعت گیری کردند.

«مریم تبریزیان»، استاد ایرانی‌ قسمت مهندسی زیست‌پزشکی دانشگاه مک‌گیل، درمورد این تکنیک می‌گوید:

«این تکنیک همان چیزی است که رویکرد ما را منحصر‌به‌فرد می‌کند و علتمی‌شود ژل همانند یک چسب مولکولی عمل کرده و اجزا را به‌هم قفل می‌کند تا بعد از تزریق، به‌شدت از هم نپاشد.»

صدمه‌های تارهای صوتی به‌اختصاصی در بین سالمندان و به‌خصوص در افرادی که دچار رفلاکس اسید معده می باشند یا سیگار می‌کشند، زیاد شایع است. این چنین افرادی که شغل آنها به صدا وابسته است، همانند خوانندگان، معلمان و مجریان رادیویی، در معرض خطر بالاتری قرار دارند.

در مرحله های بعدی، تبریزیان و همکاران او تصمیم دارند تا با منفعت گیری از همانند‌سازی‌های کامپیوتری، حرکت این ژل را در بدن انسان دقیق‌تر بازدید کنند. اگر نتایج این همانند‌سازی‌ها یافته‌های اولیه را قبول کنند، مرحله بعدی آزمایش این ماده در کارآزمایی‌های بالینی انسانی خواهد می بود.