حتی مارمولک‌های جوان هم صداهای ملایمی تشکیل می‌کنند که نشانه‌ی ناراحتی یا خواست دقت از سوی بالغ‌های اطراف است. این آواها صداهای اتفاقی نیستند، بلکه سامانه‌ای پیچیده از مطلب‌ها به شمار می‌آیند که به مارمولک‌ها امکان می‌دهد با وجود وسعت و بازبودن بیابان، با هم تعامل و هماهنگی داشته باشند. دانشمندان به این حرکت علاقه‌مند شده‌اند، چون این اتفاق این فکر رایج را به چالش می‌کشد که خزندگان مدام ساکت و از دید اجتماعی ساده می باشند.

مارمولک‌های فریادزن چطور در بیابان زنده می‌همانند و ربط برقرار می‌کنند؟

مارمولک‌های فریادزن وابستگی بسیاری به سوراخ‌هایشان دارند؛ سوراخ‌هایی که فراتر از یک سرپناه ساده می باشند. سوراخ‌های حفرشده در ماسه‌های نرم بیابانی، دمایی زیاد خنک‌تر و پایدارتر نسبت به شرایط خشن محیط بیرون فراهم می‌کنند و این چنین آن‌ها را از زیاد تر شکارچیان، از جمله مارها و پرندگان محافظت می‌کنند. تولیدمثل هم در همین نقب‌های امن انجام می‌شود که به شکل قابل‌توجهی تهدیدها علیه نوزادان را افت می‌دهد.

به این ترتیب، سوراخ‌ها همه چرخه‌ی زندگی مارمولک‌ها را دربرمی‌گیرند و برای آن‌ها امنیت، قلمروی شکار و فضاهای اجتماعی فراهم می‌کنند. در این بین، مارمولک‌های فریادزن از آواسازی به‌گفتن یکی از عناصر مهم ربط منفعت گیری می‌کنند. این صداها شامل تغییرات منحصربه‌فردی در زیر و بم صدا، ریتم و شدت خواهد شد که هر یک مطلب متغیری را منتقل می‌کند.

این صداها به‌قدری قوی می باشند که می‌توانند از بین چندین متر ماسه در زیستگاه‌های بیابانی خشک عبور کنند و از صداهایی که عوامل طبیعی محیط همانند باد یا دیگر جانوران تشکیل می‌کنند، بلندتر باشند. حتی کوچک‌ترین موجودات همانند این خزندگان، می‌توانند رفتارهای اجتماعی قابل‌دقت و هوشمندی چشمگیری از خود نشان دهند و از صدا به‌گفتن یک سازگاری مؤثر در یکی از خصمانه‌ترین محیط‌های روی زمین منفعت بگیرند.