به گزارش آفتاب شرق
هشتم بهمن ماه می بود که دانشجویان با راه اندازی کارزار برگزاری حضوری کلاسهای دانشگاه در نیمسال دوم تحصیلی را خواست داشتند که دیگر مجازی شدن کلاسها خاتمه یابد؛ تا لحظه تنظیم این گزارش نیز نزدیک به ۳۴۳۰۵ نفر آن را امضا کردهاند. هزاران استاد و دانشجویی که باور دارند ترم بهار با ناترازی انرژی، برودت هوا و آلودگی طرف نخواهند می بود. اکنون برخی از دانشگاهها اظهار کردهاند که کلاسها حضوری است و برخی دیگر از دانشگاهها خبر از گمان تعطیلی دانشگاه تا فروردین سال آینده دارند؛ مساله مهم جدای از کیفیت آموزشی که در این کارزار نیز به آن اشاره شده، او گفت و گو خاموش شدن صدای دانشجو در فضای پرالتهاب اجتماعی است؛ دانشجویان و اساتید منتقد تناقض گفتاری و رفتاری دولت می باشند؛ آنان میپرسند: «مگر اصلاح حالت دانشگاه یکی از معدود قولهایی نبوده است که پزشکیان در جریان انتخابات ۱۴۰۳ نقل کرد؟»
کدام دانشگاهها حضوری شدند؟
از روز دوشنبه ۲۰ بهمن، چند دانشگاه تهران نحوه برگزاری کلاسهای نیمسال دوم سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ را اظهار کردند. دانشگاه الزهرا کلاسهای کارشناسی را از ۲۵ تا ۳۰ بهمن به طور آنلاین برگزار میکند و مقاطع تحصیلات تکمیلی حضوری ادامه مییابد.
در روبه رو، دانشگاه علامه طباطبائی همه کلاسها در همه مقاطع تحصیلی را از ۲۵ بهمن حضوری برگزار میکند و امور خوابگاهی و تغذیه مطابق برنامه اجرا خواهد شد. این چنین، دانشگاه شهید بهشتی آموزش همه مقاطع را حضوری اظهار کرده و با وجود امکان برگزاری چهار هفته کلاس به طور مجازی برای جبران محدودیتها، اصرار کرده است که آموزش از ابتدای ترم تازه حضوری ادامه خواهد داشت.
خبری از دانش گاه نیست!
ساعت ۱۱ صبح است. ورود افراد غیردانشجو به دانشگاه بهسختی ممکن میشود و عوبور از گیت و حراست، بدون همراهی یک دانشجو تقریبا ناممکن است. محوطه خلوت است؛ آنقدر خلوت که سکوتش بیشتر از هر توضیحی سخن میزند. سلف دانشگاه هم نیمهتعطیل به نظر میرسد؛ نه بوی غذا میآید و نه صفی دیده میشود.
مراد، دانشجوی دانشگاه هنر، در گوشه حیاط کوچک دانشگاه هنر با آن دیواری گرافیتی کار شدهاش که روحیه بچهها را مشخص می کند به خبرنگار فرارو میگوید: «از مدیرگروه درمورد حضوری شدن کلاسهای ترم سپس سوال کردم. انگار برای بچههای کارشناسی مجازی شدن جدی شده و حداقل تا اسفند قطعی است؛ مگر این که تصمیم عوض شود. درمورد تحصیلات تکمیلی اما حرف هایاند هر رشته باید جداگانه پیگیری کند و نامه بزند تا احتمالا حضوری شود.» سخنهایش بیشتر از آنکه از یک خبررسانی رسمی بیاید، همانند نقل یک خبر دهانبهدهان است؛ نشانهای از همان بلاتکلیفی که این روزها در فضای دانشگاه موج میزند.
با گذشت روزها از خودکشی دو دانشجوی علوم پزشکی در فضای دانشگاه در رابطه آن دو سخن میزنند. مرضیه، دانشجوی ورودی تازه، با صدایی مردد میگوید: «هیچ شناختی از عرفان و فرهاد نداشتم، اما همین که میشنویم دانشجوهای ترمبالایی دست به خودکشی زدهاند، آتش به جانمان میافتد. شنیدهام فرهاد قبلا هم عمل کرده می بود؛ چرا فردی به دادش نرسید؟» در این دانشکده تا روزهای قبل پچ پچ مجازی ماندن ترم آینده پررنگ می بود و تعداد بسیاری از خوابگاهیها بلاتکلیف مانده بودند هم چنان آنها منتظرند تا خبری از دهان مسئولی بشنوند به جای این که مدیر گروه مدام جواب سربالا تقدیمشان کند.
در دانشگاه شریف نیز روایتها کمابیش شبیه است. دانشجوی ترم اول مهندسی شیمی از توانایی نخستین امتحاناتش میگوید: «فکر کنید اولین امتحانمان ۲۱ بهمن برگزار شده و بعد از همه شدن امتحانات بلافاصله ترم تازه اغاز میشود؛ بدون این که چند روزی با خیالی راحت استراحت داشته باشیم.»
پردیس، یکی از دانشجویان علامه طباطبایی به خبرنگار فرارو میگوید: «تعداد بسیاری از دانشجویان و اساتید به کارزار پیوستند تا دانشگاه برای ترم آینده مجازی نشود.» او اکنون از این که اقداماتشان دیده شده است خوشحال به نظر میرسد و اشاره دارد: «حرف هایاند از ۲۵ بهمن اما در عمل تعداد بسیاری از ترم اولیها از اسفند ماه سر کلاس حاضر خواهند شد. یقیناً باز هم جای شکرش باقیست.»
برخی دانشگاهها خبر از حضوری بودن کلاسها دادهاند اما تعداد بسیاری دیگر از دانشگاهها دانشجویان را در بیخبری گذاشتهاند.
سریعترین موتور جستجوگر خبر پارسی – اخبار لحظه به لحظه از معتبرترین خبرگزاری های پارسی زبان در آفتاب شرق
بهانهای برای مجازی کردن دانشگاه وجود ندارد
محمود صادقی، فعال سیاسی، نماینده ادوار مجلس و دانشیار دانشگاه پرورش مدرس، به تشریح حالت دانشگاهها و خواست دانشجویان در کارزار خواست برگزاری حضوری کلاسهای دانشگاه در نیمسال دوم تحصیلی پرداخته و میگوید: «تا این مدت اشکار نیست که ترم آینده مجازی هست یا نه و معلوم نیست وزارت علوم چه تصمیمی میگیرد، ولی به گفتن یک استاد دانشگاه، خواسته دانشجویان مبنی بر حضوری بودن کلاسهای ترم آینده را به رسمیت میشناسم و از آن حمایتمیکنم. از نزدیک ناظر هستم که مجازی کردن کلاسها تا چه حد به فرایند آموزش و تعلم و آموزش صدمه میزند. این نوشته هم کیفیت آموزش را پایین میآورد و هم به تواناییهای ارتباطی که قاعدتاً به طور تعامل های رودررو و حضوری بین دانشجویان و اساتید شکل میگیرد، صدمه میزند.»
خالی کردن دانشگاهها از استاد و دانشجو از دید او: «به هر حال صدمه غیرقابل جبرانی به جامعه علمی سرزمین میزند. به این علت این خواسته، خواسته درستی است. اگرچه تا این مدت تصمیمی گرفته نشده، اما هیچ دلیلی برای این تصمیم وجود ندارد. ترم اول که اسفند است و سپس بهار، نه از لحاظ آبوهوا علت و بهانهای وجود دارد و نه به لحاظ صرفهجویی انرژی که در فصل سرما نقل میشود؛ فصل بهار بهترین فصل است. جدای از آن، این ترم به شکل معمول پر از تعطیلات است؛ از تعطیلات عید گرفته تا خرداد. با مجازی کردن این ترم، عملا فرایند آموزش و آموزش و تعلم میتواند به طور کل به تعطیلی کشانده شود.»
تعطیلی به بهانه گمان حرکت اعتراضی دانشجویان موجه نیست
به حرف های این استاد دانشگاه: «دانشگاه پرورش مدرس اظهار کرده است که کلاسها از ۲۵ بهمن ماه اغاز خواهد شد، اما در رابطه تعداد بسیاری از دانشگاهها خبری در دست نیست. امیدوارم این حالت در دیگر دانشگاهها نیز برقرار باشد. با این حال، اگر پیشفکر را بر این بگیریم که دانشگاهها ترم آینده را مجازی کنند تا از تجمع دانشجویان جلوگیری شود، باز هم تعطیلی دانشگاهها به بهانه گمان حرکت اعتراضی دانشجویان، علت موجهی نیست.»
صادقی در نهایت میگوید: «صدای دانشجویان باید شنیده شود و باید پذیرفت که طیفهای مختلفی در دانشگاه وجود دارند. دانشگاهها هم بخشی از این جامعه می باشند؛ بعد چه هراسی وجود دارد از این که دانشگاه باز شود و دانشجویان بتوانند وجود داشته باشند؟»
دانشجو نقش همدرد ایفا میکند
سعید معیدفر، جامعهشناس، میگوید: «نوشته تنها دانشجویان نیست. تصمیمگیریهایی از این دست، همانند مجازی کردن دانشگاهها، در افکار عمومی اینگونه بازتاب میکند که گویا از دانشجویان هراس دارند، در حالی که کنشگری دانشجویان در این برهه و در شرایط پرالتهاب اجتماعی، نوعی همدردی است. آنان تلاش میکنند صدای خود را به گوش برسانند و اگر خواستههایشان برآورده نشود، گمان دارد دانشگاهی را که به حقوق و خواستههایشان احترام نمیگذارد، تحریم کنند؛ عملی که میتواند به از کار افتادن کل سیستم آموزشی منجر شود.»
مجازی کردن دانشگاهها از دید این جامعهشناس: «علتشد اعتراضات از محیط دانشگاه، که جایی می بود برای کنش مسالمتآمیز و سازمانیافته، خارج شود و با تعطیل کردن دانشگاه، زمان کنشگری دانشجویان گرفته شد.»
آیا گسترش برای ما مهم نیست؟
او با اشاره به مشکلاتهای امروز جامعه ایران میگوید: «اکنون ناترازیها و مشکلاتها، از مشکلاتهای محیطزیستی و اقتصادی گرفته تا مسائل بینالمللی، هم چنان بر جامعه سنگینی میکند. اگر دانشگاهها در ترم آینده نیز مجازی بمانند، این فکر شکل میگیرد که گویی برای دولت، علم و گسترش برتری چندانی ندارد؛ حال آنکه رفاه، علم و حل مشکلاتهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی باید در کانون دقت باشند. اگر سرزمین بر مدار علم حرکت میکرد.»
دغدغهها ملی شده
دغدغههای مردم و دانشجویان از دید این جامعهشناس این طور تعبیر میشود که: «زیاد تر دغدغههای ملی برجسته شده؛ آنان در میانه ابربحرانها نمی توانند بر موضوعاتی بیرون از زیست روزمره خود متمرکز بمانند. آرمانهایی که در دهههای قبل محور دقت می بود، برای دانشجوی امروز برتری اسبق را ندارد. در همین حال، فرسایش اندوختههای اجتماعی و اقتصادی بهوضوح دیده میشود و این اندوختهها به حداقل رسیدهاند.»
دسته بندی مطالب
اخبار سلامتی
