فکر کنید در شهری زندگی می‌کنیم که دیوارهای همه خانه‌هایش از شیشه ساخته شده است. خیابان‌ها، ماشین‌ها، صندوق‌های پست و حتی کیف‌های پول، همه انها شفاف می باشند. در این شهر شگفت، هر نامه‌ای که به دوستتان می‌نویسید، هر اسکناسی که به فروشنده می‌دهید و هر رازی که در خلوت خود پچ پچ می‌کنید، توسط هزاران چشم غریبه، از همسایه‌های کنجکاو گرفته تا دزدان در کمین، قابل دیدن است. این شهر شیشه‌ای و بی‌دروپیکر، دقیقاً همان چیزی است که ما امروز به آن «اینترنت» می‌گوییم؛ شبکه‌ای عظیم از کابل‌ها و امواج که اطلاعات را در کسری از ثانیه به آن سوی کره زمین می‌فرستند.

اما با وجود این شفافیت دلهره‌آور، چرا ما با خیال راحت در این شهر شیشه‌ای قدم می‌زنیم؟ چرا بدون هراس از دزدیده شدن اطلاعاتمان، از فروشگاه‌های اینترنتی خرید می‌کنیم، عکس‌های خانوادگی‌مان را در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذاریم و در مطلب‌رسان‌ها سخن‌های خصوصی می‌زنیم؟ جواب این معمای بزرگ، در دست نگهبانانی نامرئی اما بسیار قوی به نام «الگوریتم‌های رمزنگاری» است.

در عکس کاور یک متن رمزی قرار دارد که می‌توانید با روش رمزنگاری سزار قفل آن را بشکنید. در کامنت‌‌ها متن مهم را بنوسید. 💙