به گزارش آفتاب شرق، فضای خالی صندلیهای سینماها در روزهای اخیر داستانی از بحران عمیقتر از یک نوسان فصلی را روایت میکند. آمارهای تازه سامانه سمفا ل که در هفتهی گذشته، کل سینماهای سراسر کشور نتوانستهاند بیش از ۵۳۵ هزار نفر مخاطب را به خود جذب کنند؛ رقمی که در مقایسه با دورههای مشابه سالهای پیشین، نشانهی بیسابقهای از بیحوصلگی مخاطب یا ناکارآمدی محصولات عرضهشده است.
فیلم خواب از کارگردانی مانی مقدم که با بازی رضا عطاران، ستارهی فیلم پرفروش خانم والده روی پرده رفت، در سه روز ابتدایی اکران تنها ۱۳ هزار و ۸۳۵ بلیت فروش را ثبت کرد. این در حالی است که پیشبینیها بر پایهی موفقیت عطاران در فیلم قبلی، استقبال گستردهای را پیشبینی میکردند. به موازات این، همسفر اثر محمدحسین فرحبخش که با تبلیعات گسترده و استناد به نوستالژی مخاطبان قدیمی به اکران در آمده بود، سهمی از ۷ هزار و ۳۰۶ تماشاگر را در همان بازه زمانی نصیب خود کرد. این دو فیلم، نمادین شدهاند از شکاف میان انتظار بازار و واقعیت سلیقهی مخاطب.
در میان بیست فیلم در حال اکران، تنها بورسیه به کارگردانی برزو نیکنژاد توانسته است در هفتهی اخیر با فاصلهی قابلتوجه از رقبا، بیش از ۱۰۰ هزار مخاطب جذب کند و به عنوان تنها فیلم با عملکرد قابلقبول شناخته شود. فیلمهای پرکارماندی همچون خانم والده با نزدیک به دو و نیم میلیون تماشاگر و ۳۳۵ میلیارد تومان فروش، زندهشور با یک میلیون و ۴۵۲ هزار مخاطب، و استخر با یک میلیون و ۳۰۶ هزار نفر، همچنان درصدر جدول فروشهای انبوه باقیماندهاند؛ اما این موفقیتها مربوط به هفتههای پیشین بوده و قدرت جذب فعلی آنها رو به کاهش است.
نرخ بلیت فروخته شده از ابتدای سال تا پایان آبانماه به ۹ میلیون و ۹۹۴ هزار نفر رسیده و درآمد کل گیشه ۱۲۹۰ میلیارد تومان ثبت شده است. با این حال، تعداد قابلتوجهی از فیلمهای روی پرده حتی نتوانستهاند به سقف پنج میلیارد تومان فروش برسند؛ پدیدهای که المنتقدان آن را نشانهی ناهماهنگی بین تولید و توزیع، و همچنین ضعف در بازاریابی و شناخت مخاطب معاصر میدانند. فیلم بت حمید نعمتالله با وجود رسیدن به این حد نصاب، روند فروش ناپایداری را تجربه کرده که بازبینی استراتژیهای اکران را لزومی میسازد.
سینمای ایران در آستانهی فصل سرما با چالش دوگانه روبروست از یک سو تولیدکنندگان با بودجههای محدود و ریسک بالا دستوپنجه نرم میکنند، و از سوی دیگر مخاطبانی که با پلتفرمهای دیجیتال و محتوای کوتاه آشنا شدهاند، معیارهای سختگیرانهتری برای حضور در سالنها دارند. اگر روند حاضر تداوم یابد، انتظار میرود که فاصلهی میان فیلمهای تجاری موفق و آثار مستقل یا کمبازار، در ماههای آینده عمیقتر شود و بازسازی ثقه مخاطب، اولویت اول سیاستگذاریهای فرهنگی گردد.




