به گزارش آفتاب شرق، وابستگی فراگیر نهادها به اکوسیستم محدود غولهای تکنولوژی، اقتصاد جهانی را در برابر یک نقطه شکست منفرد قرار داده است.
مهندسان مایکروسافت نزدیک به یک روز کامل درگیر بازیابی تدریجی سرویسها بودند؛ فرایندی که عمق نفوذ این پلتفرم در لایههای بنیادی فعالیتهای اقتصادی را برملا کرد. آمارها حکایت از آن دارد که ۴۳۰ میلیون کاربر در ۷۴ کشور از مجموعه مایکروسافت ۳۶۵ بهره میبرند و در ساعات اوج اختلال، تا ۵۱ میلیون نفر در یک روزه تنها با قطع دسترسی روبرو شدند.
تحلیلگران مستقل برآورد میکنند که از دست رفتن بهرهوری در مقیاس جهانی میتواند بیش از ۷ میلیارد دلار به جا بماند. مؤسسه پژوهشی اندرسون اکونامیک گروه، با اشاره به ۲۶ میلیون کاربر متاثر در روز اول و افزایش به ۵۱ میلیون نفر در روز دوم، هشدار داد که هزینه نهایی حتی میتواند از این رقم هم فراتر رود. پاتریس اندرسون، رئیس این موسسه، توضیح داد که.microsoft از نظر تئوریک میبایست روزانه حدود ۸۰۰ میلیون دلار به عنوان بازپرداخت اشتراکهای غیرقابلاستفاده واریز کند، اگرچه قراردادها و قوانین ملی مانع تحقق گسترده این مطالعات شدهاند.
کارشناس اقتصادی زیاد الهاشمی، مدل توزیع خسارت را در سه سطح دستهبندی میکند ارائهدهندگان زیرساخت ابری که در قراردادها مسئولیت عاید ناشی از خطاهای فنی غیرعمدی را رد میکنند، سازمانهای مصرفکننده که مستقیما غرامت دریافت نمیکنند، و شرکتهای بیمه که پوشش را معمولا در موارد حمله سایبری محدود کردهاند و خطاهای فنی ناخواسته را مستثنی میدانند. در عمل، بار مالی نهایی بر دوش گروه دوم، یعنی شرکتهای هواپیمایی، لجستیک، بانکداری و تولید، میتابد که وابستگی سنگینی به این سرویسها دارند.
تجربه اختلال خدمات ابری آمازون در اکتبر ۲۰۲۵ در بریتانیا، که باعث توقف تراکنشهای بانکهای لویدز و هالیفاکس و حتی اداره مالیات شد، الگویی تکرارپذیر را آشکار کرد. دیوید لینثیکوم، نویسنده متخصص فناوری، معتقد است که ضررهای واقعی مایکروسافت فراتر از برآورد اولیه ۷ میلیارد دلاری خواهد رفت، چرا که هزینههای پنهان در زنجیرههای تامین و تولید هنوز محاسبه نشدهاند. او تأکید میکند که در غیاب بندهای قراردادی صریح برای جبران ضرر، مایکروسافت و همتایان قانونی ملزم به پرداخت خسارتها نیستند و اکثر مؤسسات تنها اعتبار خدمات دریافت میکنند که قابلیت تبدیل به نقدینگی ندارد.
تمرکز بازار ابری در دست تعداد انگشتشماری بازیگر — در بریتانیا مایکروسافت و آمازون ۴۰ درصد سهم را کنترل میکنند — جایگزینسازی را در کوتاهمدت غیرممکن ساخته است. غولهای تکنولوژی با سرمایهگذاریهای کلان و اکوسیستمهای بسته، مانع ورود رقبای جدی شدهاند و تنوعپذیری زیرساخت همچنان یک ایدئولوژی دور از دسترس باقی مانده است.
تا زمانی که قدرت مذاکره مشتریان در برابر قراردادهای یکطرفه تقویت نشود و چارچوبهای تنظيمی الزامگرایانه برای پاسخگویی ارائهدهندگان ابری تدوین نگردد، اقتصاد جهانی در معرض شوکهای تکرارشونده و هزینههای غیرقابلبازیابی قرار خواهد داشت. ریسک سیستماتیک ناشی از متمرکز بودن کلیدهای دیجیتال، تنها با استراتژیهای چندپلتفرمی و سرمایهگذاری در بسترهای بومی میتواند مدیریت شود.




