به گزارش آفتاب شرق، یافتههای تازهای از یک پژوهش طولیمدت در فنلاند، پیشفرضهای رایج درباره آسیبهای تکنولوژی را به چالش کشیده است. دانشمندان پس از پیگیری صدها کودک در طول هشت سال، دریافتند که ه شدن با صفحهنمایش در سالهای اول زندگی، ضررهای ذهنی همیشگیای به همراه ندارد.
تیم تحقیق در مجله علمی نتایج خود را منتشر کردهاند. آنها دادههای ۲۶۰ کودک فنلاندی را از سن هشت سالگی تا ورود به نوجوانی در سالگی رصد کرده بودند. متغیرهای کلیدی شامل میزان فعالیت بدنی، ساعتهای بیتحرکی و مدت استفاده از گوشی، تبلت، تلویزیون و کامپیوتر بود. در پایان دوره، تواناییهای شناختی شرکتکنندگان با آزمونهای استاندارد حافظه، توجه و سرعت واکنش سنجیده شد.
برخلاف انتظار بسیاری از والدین و مربیان، کودکانی که زمان بیشتری را با دستگاههای دیجیتال سپری کرده بودند، در آزمونهای شناختی نوجوانی عملکرد برترتری ثبت کردند. این گروه نه تنها امتیاز کل بالاتری کسب کرد، بلکه در دو تست حافظه کاری نیز واکنش سریعتری نشان داد. محققان تأکید میکنند که- کلیدی این نیست که صفحهنمایش بیضرر است، بلکه نوع محتوای مصرفی، نقش تعیینکنندهای ایفا میکند.
بازیهای ویدئویی خاص، مطالعه دیجیتال و انجام تکالیف درسی روی پلتفرمهای الکترونیکی، میتوانند مهارتهای حل مسئله، تمرکز و ذخیرهسازی اطلاعات را تقویت کنند. بنابراین دستهبندی کلی فعالیتهای صفحهنمایش تحت برچسب مضر دقت علمی لازم را ندارد. پژوهشگران هشدار میدهند که تفسیر نتایج نباید به بهانهای برای استفاده نامحدود و بیرویه تبدیل شود.
در جنبهای دیگر مطالعه، رابطه احتمالی میان فعالیت بدنی بدون برنامهریزی و عملکرد ضعیفتر در یکی از آزمونهای حافظه مشاهده شد. این پدیده بهویژه در پسران مشهود بود، هرچند در سطح کل گروه از نظر آماری به معناداری نرسید. محققان فرضیه میگذارند که بازیهای طولانی و بیسازمان، میتواند فرصتهای تمرین ذهنی ساختاریافته را کاهش دهد. این نکته همچنان نیازمند بررسیهای تکمیلی است.
نتیجهگیری نهایی پژوهشگران این است که برای ارزیابی واقعی تأثیر فناوری بر رشد مغز، نگاه یکبعدی به مدت زمان ناکافی است. والدین و سیاستگذاران باید بر کیفیت محتوا و بافت فعالیت تمرکز کنند. این دیدگاه نوین، مسیر جدیدی برای راهنمایی خانوادهها در عصر دیجیتال باز میکند.
متخصصان رشد کودک که در این پژوهش مشارکت نداشتند، نتایج را با احتیاط اما با استقبال مواجه کردهاند. آنها اشاره میکنند که طراحی مطالعه طولیمدت و اندازه نمونه بهمرور مناسب، اعتبار یافتهها را تقویت میکند؛ با این حال تأکید میکنند که رابطه مشاهدهشده از نوع همبستگی است و علتومعلولیتی مستقیم را اثبات نمیکند. عوامل مخفی مانند سطح تحصیلی والدین، وضعیت اجتماعیاقتصادی و کیفیت محیط خانگی میتوانند هم در الگوی استفاده از صفحهنمایش و هم در عملکرد شناختی نقش داشته باشند.
از منظر سیاستگذاری عمومی، این یافتهها میتواند مبنای بازنگری در دستورالعملهای وقت صفحهنمایش کودکان قرار بگیرد. سازمانهای بهداشتی بینالمللی تاکنون بر محدودیت زمانی سخت تأکید داشتهاند، در حالی که پژوهش حاضر نشان میدهد رویکرد انعطافپذیرتر و مبتنی بر محتوا ممکن است اثربخشتر باشد. مدارس و مراکز آموزش میتوانند از بازیهای دیجیتالی آموزشی و پلتفرمهای تعاملی برای تقویت مهارتهای شناختی استفاده کنند، به جای منع کلی تکنولوژی.
پژوهشگران فنلاندی در مراحل بعدی قصد دارند از روشهای تصویربرداری مغز برای بررسی تغییرات ساختاری ناشی از الگوهای مختلف استفاده از صفحهنمایش بهره ببرند. همچنین برنامهریزی شده تا مطالعه در کشورهای دیگر با فرهنگهای متفاوت تکرار شود تا تعمیمپذیری نتایج مورد آزمون قرار گیرد. این برنامههای آینده میتواند مرزهای دانش ما درباره تعامل تکنولوژی و رشد مغز در دوران حساس کودکی و نوجوانی را توسعه دهد.




