وی با گفتن این که در فضاهای شهری، آلودگی صوتی در قیاس با محیط‌های صنعتی تأثیرات متغیری دارد، در ادامه گفت: صداهای ناگهانی، بلند و تکرارشونده در شهرها می‌توانند علتاضطراب، استرس، اختلال خواب و حتی رفتارهای پرخاشگرانه شوند.

مرادی حنیفی با اصرار بر این که زندگی در مناطق پرصدا می‌تواند یکی از فاکتورهای افزایش سختی خون و مشکلات قلبی و روانی باشد، افزود: این اثرات طبق معمول به مرور و در روبه رو طویل‌زمان با صداهای بالای حد مجاز ابراز می‌کنند؛ حتی کودکان و نوجوانانی که در معرض صداهای بیشتر از حد مجاز می باشند دچار افت تمرکز و ضعف حافظه خواهد شد.

عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران با پافشاری بر الزام کنترل منبع های صوتی در شهرها او گفت: تشکیل دیوارهای جاذب صوت در مسیرهای پرترافیک، گسترش کمربندهای فضای سبز با درختان متراکم و منفعت گیری از مصالح ساختمانی جذب‌کننده صدا از راهکارهای مؤثر در افت آلودگی صوتی می باشند.

او این چنین به نوشته فرهنگ‌سازی در منفعت گیری از بوق اشاره و فرمود: بوق ماشین ابزاری هشداردهنده است اما در برخی موارد متاسفانه تبدیل به وسیله‌ای برای تخلیه خشمگینی شده است. اصلاح این حرکت اجتماعی از با اهمیت ترین قدم‌های کنترل آلودگی صوتی در کلان‌شهرها است.

مرادی درمورد استانداردهای صوتی او گفت: بر پایه استانداردهای ملی ایران، مقدار مجاز صدا در محیط‌های صنعتی باید کمتر از ۸۵ دسی‌بل در هشت ساعت کاری باشد تا از صدمه شنوایی جلوگیری شود. در محیط‌های شهری نیز حد مجاز بین ۴۵ تا ۵۵ دسی‌بل در طول روز و کمتر از ۴۵ دسی‌بل در شب تعیین شده است.

این متخصص بهداشت حرفه‌ای و ایمنی کار با گفتن این که قرار گرفتن طویل‌زمان در معرض صداهای بالاتر از ۸۵ دسی‌بل می‌تواند به سلول‌های شنوایی گوش صدمه رساند و علتافت دائمی شنوایی شود، افزود: در محیط‌های شهری این حد طبق معمولً کمتر است، اما اثرات روانی و عصبی آن زیاد تر مشاهده می‌شود.

مرادی حنیفی در ادامه به حالت کلان‌شهرها اشاره کرد و او گفت: در شهرهایی همانند تهران، به علت تراکم خودروها، موتورسیکلت‌های فرسوده و وجود کارگاه‌های صنعتی در محدوده‌های مسکونی، مقدار صدا در تعداد بسیاری از مناطق بالاتر از حد مجاز است. در برخی نقاط پرترافیک، شدت صوت به بالای ۷۰ دسی‌بل می‌رسد که این رقم برای سلامت انسان خطرناک برداشت می‌شود.

او با گفتن این که در محیط‌های صنعتی ملزوم است از تلفنهای محافظ شنوایی همانند ایرپلاگ و ایرماف منفعت گیری شود، افزود: در محیط‌های شهری نیز افت روبه رو با صداهای بلند، بستن شیشه‌های ماشین در ترافیک و پرهیز از سکونت در مناطق شلوغ از عمل های مؤثر است.

مرادی حنیفی در ادامه اضافه کرد: در صنایع، اگر امکان افت منبع صدا وجود نداشته باشد، می‌توان با طراحی مهندسی و آکوستیک محیط، یا منفعت گیری از مانع ها و عایق‌های صوتی، شدت صدا را تا حد مجاز پایین آورد.

بر پایه گزارش وبدا، عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران، با اصرار بر این که آلودگی صوتی اتفاق‌ای خاموش اما جدی است که بر سلامت روان و جسم انسان‌ها تأثیر مستقیم دارد، اظهار کرد: باید آن را همان‌قدر جدی گرفت که آلودگی هوا را می‌گیریم. افت منبع های صدا، فرهنگ‌سازی عمومی، نظارت بر وسایل نقلیه پرصدا و گسترش فضای سبز شهری می‌توانند نقش تعیین‌کننده‌ای در مدیریت این بحران داشته باشند.