به گزارش آفتاب شرق، شامگاه شنبه سیام آبان ماه ایرانمال شاهد برگزاری بیست و پنجمین جشن حافظ بود، مراسمی که با حضور ستارگان سینما، تئاتر و موسیقی روبرو شد، اما دوربینهای پخش زنده در سکوت ماندند. دبیر جشن، امید معلم، با تایید خبر عدم صدور مجوز از سوی ساترا، افشا کرد که برخلاف برنامهریزیهای پیشین، امکان انتقال مستقیم این رویداد از شبکه فیلمنت فراهم نشد. این که جشن زنده، زنده دیده نشود، سایهای بر براقیت شب افکند.
فضای سالن با یادی از درگذشتگان سال گذشته آغاز گردید و به تدریج به ری از اهدای جوایز تبدیل شد. در بخش موسیقی، علی یاسینی با قطعه نمیخواستم تندیس بهترین اجرا را به دست آورد، در حالی که یونس بیات به عنوان استعداد تازه معرفی شد. میلاد ماهانراد بهترین تهیهکننده موسیقی شناخته شد و محمد کلار با ترانه بیخبر درصدای رضا بهرام، برنده بهترین ترانه شد. همکاری مهیار و اشوان در همدست و تنظیمهای اشکان عرب برای محسن چاوشی نیز از دیگر برندگان بودند. وحید تاج، بهترین خواننده موسیقی تلفیقی، با احساسیتی صادقانه گفت پس از مدتی حالم خوب است، امیدوارم حال جامعه هم خوب شود.
ساحه تئاتر نیز شاهد لحظات پرآشوب بود. غزال قیومی برای لولوی آوازهخوان لوح زرین گرفت، جزیره لولو و نیلوفر نقیبزاده با محمدرضا رحمتی تندیس بهترین دستاورد فنی را بردند. زهرا ناظری با اوکاپی بهترین نمایش عروسکی شد، در حالی که احمد سلگی و فرزانه محمدحسین برای نمایشنامهنویسی تقدیر شدند. سارا بهرامی و مجتبی پیرزاد بهترین بازیگران یخبستگی شدند، حمید صفت برای آرش جایزه گرفت، و مرتضی میرکاظمی بهترین کارگردان تئاتر اعلام گردید. لوح زرین اثر ملی به یعقوب صدیق جمالی برای کوراوغلو رفت، و تندیس بهترین بیگپروداکشن به آرش تعلق یافت.
لحظههای عاطفی از بزرگداشت حسن معجونی و رضا صادقی، روح جشن را دگرگون کرد. سجاد افشاریان، شاگرد معجونی، استاد خود را معلمی دانست که بیمها و امیدهای شخصیتی را میشناسد و بیان و ریتم را خوب میداند. معجونی با خندهای تلخ گفت میخواستم فعالیتهایی آغاز کنم، اما این جایزه خستهنباشید دارد که یعنی بنشینم خانه. رضا صادقی، فرزند بندرعباس و میناب، در سخنانی پر از درد، از سختی معیشت مردم و زخم عمیق سوگند صیادی در کرمانشاه گفت، و با فخر اعلام داشت خوشحالم دو دختر دارم، افتخار همه پدریهاست که دختر دارند. سجاد افشاریان نیز جایزه ویژه هیات داوران را به مرتضی درویشزاده اهدا کرد، حرکتی که سکوت سالن را شکست.
غیاب پخش زنده، پرسشی بنیادین بر سر مسیر رویدادهای فرهنگی در ایران میتاباند. وقتی جشنهایی که برای دیدن هستن، از دیدن مخفی میمانند، پیامدها فراتر از یک تکنیکی میرود. این ممانعت نه تنها مخاطبان را از لحظههای بینظیر محروم میسازد، بلکه اعتبار بینالمللی و بایگانی تاریخچه فرهنگ را نیز دچار خلأ میکند. تجربه این شب نشان میدهد که تصمیمات، میتواند بر اراده هنری غلبه کند و ثمره ماهها تلاش را در سکوت فرو ببرد.
با این حال، جشن حافظ بیست و پنجم با تمام کم و کاستیها، ثابت کرد که توانایی جشنگیری هنر، در وجود هنرمندان است، نه در مجوزهای اداری. از صدای سالار عقیلی که تا زندهام آواز میخوانم را اجرا کرد، تا فریاد رضا صادقی برای حق پرسش نسل جوان، و تا تقدیر از اسطورههایی چون معجونی، این شب دلها را برد. ساترا میتواند سیگنال را قطع کند، اما نمیتواند اثری را که در جان مخاطبان و تاریخ هنر میماند، محو سازد. آفتاب شرق شاهد بود بر شعری که رغم همه موانع، بر صحنه خوانده شد.




