به گزارش آفتاب شرق، مواجهه با علائمی چون تپش تند قلب، فشار قفسه سینه، لرزش اندامها و ترس ناگهانی میتواند فرد را در حیرت و بیقراری عمیقی فرو برد؛ چرا که مرز بسیار ظریف میان یک حمله پانیک و یک حادثه قلبی، تشخیص لحظهای را به چالش میکشد.
دکتر مورالی کریشنا، متخصص روانپزشکی بیمارستان آستر آروی بنگلور، هشدار میدهد که در صورت عدم اطمینان از منبع علائم، مسیر امن، در نظر گرفتن وضعیت به عنوان یک اورژانس واقعی و تماس فوری با سامانه امدادی است. اشتباه تشخیص، عواقبی غیرقابل جبران به دنبال دارد.
ریشهی فسیولوژیک این ترس در فعالسازی ناگهانی آمیگدالا، ناحیهای از مغز که پردازش خطر را بر عهده دارد، نهفته است. این فعالسازی کاذب، سیلابی از آدرنالین را در جریان خون آزاد میسازد که ضربان قلب را بالا میبرد، عضلات را میکشد و تنفس را سریع و سطحی میکند. کاهش دیاکسید کربن خون، در نوبت خود گزگز دستان، سرگیجه و حس غیرواقعی بودن محیط را به میآورد؛ چرخهای که اضطراب را به اوج میرساند.
حمله پانیک معمولا در ده دقیقه به اوج میرسد و در بیست تا سی دقیقه فروکش مییابد، اما دقیقههای اولین، طلاییترین فرصت برای تفکیک ماهیت حادثه هستند. هرگونه درد یا فشاری در قفسه سینه که به بازو، فک، گردن یا پشت بسط یابد، گیجی یا غش ناگهانی، ضعف یکطرفه، اختلال گفتار، خسخس سینه، کبود لبها یا تداوم علائم فراتر از سی دقیقه، باید زنگ خطر قلبی دق کند. این هشدار در افراد بیش از چهل سال یا دارای سابقه قلبی، فشار خون، دیابت و خروید خانوادگی، مضاعف میشود.
در غیاب نشانههای قرمز، حضور یک همسفر آرام، انتقال فرد به محیطی بیسر و صدا، و راهنمایی برای تنفس کنترلشده (چهار ثانیه استنشاق، شش ثانیه بازدم) میتواند شدت حمله را کاست. تکنیک بومگردی حواس پنج-چهار-سه-دو-یک، با تمرکز بر پنج دیداری، چهار لمسی، سه شنیداری، دو بویایی و یک چشایی، ذهن را از گردابه ترس به لحظه حال میکشاند. در این لحظات، عبارات تحقیرآمیز چون آرام باش یا توهمی است، نفسکشی در کیسه کاغذی، رها کردن فرد تنها، تجویز خودسرانه دارو، و محاصره توسط جمعیتی پرسشگر، تماما ممنوعاند.
پایانی که حمله به سر میبرد، پایان ماجرای پزشکی نیست. خستگی، لرزش باقیمانده و حتی خجالت، پیمانههای مراقبت پسا-حمله را تشکیل میدهند. مراجعه به پزشک برای رد دلایل عضوی پنهان – از اختلال تیروئید تا ایسکمیه سکته – الزامی است. تکرار مکرر این رویدادها، نشاندهنده اختلال پانیک است؛ وضعیتی رایج و قابل درمان با ترکیبی از رواندرمانی شناختی-رفتاری، داروهای ضدافسردگی گروه SSRI، و تغییر سبک زندگی شامل کاهش کافئین، الکل و نیکوتین.
نکتهای که گاه در پروتکلهای اورژانسی گم میشود، این است که ترس از تکرار حمله، خود میتواند بستر حملات آتی را فراهم آورد. فرد با اجتناز از مکانها و موقعیتهای گوناگون، زندانی یک دایره وهم میشود که هر روز پهنه زندگی را تنگتر میسازد. درمان موفقیتآمیز، نه تنها مهار علائم حاد، بلکه بازسازی اعتماد به تن و محیط را هدف قرار میدهد.
به طور خلاصه، هرگاه درد قفسه سینه، تنگی نفس شدید یا نشانههای عصبی-حرکتی را برانگیخت، ثانیههای اول را به تماس با ۱۱۵ اختصاص دهید. در غیر این صورت، همراهی صبورانه، هدایت تنفس، و ارجاع به مراجع تخصصی، مسیر از رنج لحظهای به رهایی پایدار را میگشاید.




